1.Сонца даўно ўзышло, але трымаўся змрок : промні губляліся ў тумане. 2.У лесе яшчэ адчувалася ранішняя прахалода, зрэдку, калі чапляўся за куст, пырскала па твары раса, але і раса, і прахалода былі ўжо як падагрэтыя – на зямлю паступова асядала духата, якая запаўняла сабою, дзе толькі можна, пустату. 3.На дварэ гуляе мяцеліца, а ў мяне ў пакоі восенню пахне: на стале, у тонкай крыштальнай вазачцы, – лісце.4.Пройдзе хвіліна, другая, дым прападзе, і знікне агонь – не пад сілу яму змагацца з стыхіяй, не можа ён разгарнуць тут сваіх гарачых крылаў.5.Яшчэ цвілі познія палявыя кветкі, а на месцы тых, што адцвілі ў канцы лета, даспявала і сеялася на зямлю насенне – чорныя, шэрыя і жоўтыя зярняты, якімі так любяць ласавацца дробныя птушкі: шчыглы, чыжы .